Training en Voeding - Training Advies

Dogma aan diggelen

"Een uitgebalanceerde, natuurlijke voeding, levert alles wat je nodig hebt."
Of niet soms?...

Strikt genomen is die uitgekauwde uitspraak over de uitgebalanceerde voeding geen dogma. Dogma's horen niet in de wetenschap1. Maar toch, de wijze waarop de dames en heren deskundigen van de Voedingsraad al lange jaren de kritiek van mensen uit het veld en wetenschappers zonder redelijk, steekhoudend argument naast zich neerlegden, doet wel erg dogmatisch aan. Vragen naar de (on)-geldigheid van de Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheden (ADH's) voor bijvoorbeeld vitamines, werden afgedaan door te stellen dat die ADH's al zo ruim boven het minimum lagen, dat we daar niet bang voor hoefden te zijn.
In 1978 kwam een verzameling eminente voedingskundigen ook nog eens met het dwaze advies aan de regering om de verkoop van vitamines aan banden te leggen en uitsluitend toe te staan op recept van een arts. Een belachelijk, betuttelend en bovendien volmaakt onuitvoerbaar plan. Nou, vooruit dan maar, als het maar niet hoger gedoseerd was dan de ADH en alleen in een apotheek verkocht mocht worden. Ze hebben het er gelukkig niet doorgekregen.

Ik had nog wat andere vragen voor de deskundigen. Zo was daar een interessant Canadees onderzoek, waarbij op tientallen verschillende verkooppunten voedingsmiddelen werden gekocht en vervolgens in het lab geänalyseerd. De verschillen, met name op het gebied van fruit en groenten, waren af en toe verrassend. Zo kon je een sinaasappel hebben met 40 mg vitamine C, maar - uit een andere bron- ook met <5 mg. Hetzelfde gold m.m. voor vitamine E in tarwekiemen en ßeta caroteen in wortelen. Antwoord van de deskundigen: "Ja, maar als je gevarieerd eet, krijg je over het algemeen toch wel voldoende binnen." Daar konden we het weer mee doen. Mijn volgende troeven waren de voedingsmiddelentabellen van Nederland, Groot Britannië en Denemarken. Er zitten overal wat miniscule verschillen in maar hier en daar toch meer in het ooglopende discrepanties: kabeljauw had in de Deense tabellen meer eiwit- en ijzer dan in de Nederlandse, terwijl in de Britse tabel juist wat minder vermeld werd.
"Dames en Heren voedingskundigen, moet ik nu aannemen dat Nederlanders, Denen en Britten die dezelfde gebieden bevissen op een of andere magische manier er in slagen steeds juist díe kabeljauw te vangen waarvan de analyse overeenkomt met de nationale 'normen'?" Nee, natuurlijk niet, dat waren zogenaamde meetvariabelen.

(...)

Het gehele artikel kun je lezen in S&F Magazine uitgave 155.
Lid worden of oude uitgaven bestellen;
info@spabonneeservice.nl of bel met tel.: 0172-476085.