Anabolen 

Gyno door deca

Saturday 01 January 2005
258
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

Al jaren merken chemische sporters iets wat volgens de handboeken niet kan. Hoge doses nandrolondecanoaat of verwante anabolen veroorzaken borstvorming of, zoals artsen het noemen, gynaecomastie. Recent moleculair onderzoek laat zien hoe dit verschijnsel ontstaat. En wat je er aan kunt doen.

Toen biochemici in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw het zojuist uitgevonden nandrolon onderzochten, dachten ze aanvankelijk dat het nieuwe hormoon minder bijwerkingen had dan het aloude testosteron. In hun reageerbuizen hechtte nandrolon sterker aan de androgeenreceptoren in spierweefsel dan testosteron, terwijl het maar mondjesmaat omzette in het vrouwelijke geslachtshormoon estradiol. Nandrolon zet vijf keer minder om in estradiol dan testosteron, bleek uit hun proeven. Forse testosterongebruikers kregen, zeker als ze wat ouder waren, nogal eens last van vrouwenborsten doordat hun lichaam testosteron omzette in estradiol. Bij nandrolongebruikers zou dat dus niet gebeuren. Toch komen de laatste jaren steeds meer chemische sporters in de problemen door nandrolon. De meerderheid heeft er geen last van, maar een niet te verwaarlozen groep ontwikkelt bij doseringen vanaf vierhonderd milligram per week toch vrouwenborsten. In sportscholen, fitnesscentra en krachthonken heten die meestal gyno’s, en die naam zullen we in dit stukje maar overnemen. Het is bijna niet mogelijk dat al die gyno’s het gevolg zijn van vervalste ampullen die in werkelijkheid testosteron bevatten. Het komt bijna niet voor dat vervalsers testosteron in nandrolonampullen stoppen. Overigens melden sommige chemische sporters dezelfde verhalen over het steeds populairder wordende trenbolone, dat in theorie nog minder oestrogene problemen zou moeten geven dan nandrolon. De verhalen over door trenbolone veroorzaakte gyno’s maken waarschijnlijker dat de onderzoekers uit de jaren vijftig en zestig iets over het hoofd hebben gezien, want nandrolon en trenbolone behoren chemisch gezien tot dezelfde groep androgenen.

Progesteronreceptoren saboteren

De meest aangehangen theorie onder dopinggoeroes is op dit moment dat nandrolon en trenbolone gyno’s veroorzaken omdat ze niet alleen varianten zijn van testosteron, maar ook lijken op het hormoon progesteron en zich vastmaken aan de progesteronreceptor. Wie toch hoge doses trenbolone of nandrolon wil gebruiken maar geen vrouwenborsten wil krijgen, moet dus een middel nemen dat de progesteronreceptoren saboteert. Zo’n middel bestaat wel, maar het is op de zwarte markt nauwelijks verkrijgbaar: RU486, de actieve stof in sommige abortuspillen. Het is een aannemelijke theorie, maar als je de onderzoeksverslagen van de Zuid-Europese farmaceut Théramex kent, kun je je afvragen of het toevoegen van de exotische progesteronblokker aan het arsenaal van chemische sporters wel verstandig is. In de vroege jaren negentig deed Théramex proeven met cellen die een estradiolen een progesteronreceptor hadden. Koppelde er een stof aan de estradiolreceptor, dan maakten de cellen een eiwitje aan dat de onderzoekers konden meten. Uit die proeven bleek inderdaad dat nandrolon een behoorlijke oestrogene werking had. Bij concentraties die in de buurt komen van wat je in het bloed van een modale anabolengebruiker vindt evenaarde nandrolon de oestrogene werking van estradiol, bij hoger doseringen werkte nandrolon zelfs krachtiger.

Oestrogene werking

De onderzoekers vroegen zich uiteraard af hoe een androgeen zo’n sterke oestrogene werking kon hebben. Ook bij hen kwam het idee op dat de progesteronwerking van nandrolon er wel iets mee te maken zou kunnen hebben. Of preciezer gezegd: de progesteronwerking van de familie anabolen waartoe nandrolon behoort. Nandrolon is, net als trenbolone, een 19nor-androgeen. Dus herhaalden de farmacologen hun proeven met het 19nor-androgeen norethindrone en de progesteronblokker RU486. Zonder resultaat. De blokker schakelde de progeste-

ronreceptoren volledig uit, maar de oestrogene werking van nandrolon bleef onverminderd hoog. Toen begon het de onderzoekers te dagen: nandrolon en zijn familieleden zijn niet alleen androgenen en progestagenen, maar ook oestrogenen. Ze hebben een drievoudige hormonale werking. Het oestrogene effect van de 19nor-androgenen, ontdekten de onderzoekers, kun je maar op één manier bestrijden: ordinaire anti-oestrogenen die de receptoren van estradiol blokkeren. Met het anti-oestrogeen Nolvadex lukte het prima.

Cocktails van hormonen

Daarmee lijken de experimenten met progesteronblokkers niet meer nodig, al moet je natuurlijk wel bedenken dat cellen in reageerbuizen natuurlijk geen mensen zijn. Uiteindelijk moet de praktijk uitwijzen wat werkt en wat niet. Theorie kan de praktijk hooguit een idee aan de hand doen, waar je de oplossing voor problemen moeten zoeken. En in dit geval lijkt het erop dat je de oplossing voor gyno’s door 19nor-androgenen moet zoeken in zoiets simpels als Nolvadex. Ondergrondse dopinghandleidingen adviseren voor elke tweehonderd milligram nandrolon per week dagelijks tien milligram Nolvadex, maar er zijn dopinggebruikers die vertellen dat ze bij die dosering toch nog vatbaar zijn voor nandrolongyno’s. Pas bij tweevoudige of hogere doseringen lijkt het gevaar geweken.Nu we het toch over theorie hebben, en over cellen in reageerbuizen, is het misschien interessant om even stil te staan bij een onderzoek dat onderzoekers van Wageningen Universiteit en TNO samen hebben uitgevoerd. Weer met een genetisch verbouwde cel, inderdaad. Een cel met receptoren voor androgenen, progesteron en estradiol. In zijn promotieonderzoek heeft Barry Blankvoort die cel blootgesteld aan cocktails van hormonen en anti-hormonen, en daarbij gekeken naar het signaal dat de androgeenreceptor aan de cel doorgaf. Dat is voor chemische sporters natuurlijk interessant, want dat signaal prikkelt spiercellen om eiwitten aan te maken en te groeien. Het is niet het enige signaal dat spiergroei veroorzaakt, maar wel een belangrijk signaal. Blankvoort ontdekte door zijn proeven dat niet-androgene hormonen, zoals estradiol en progesteron, het androgene signaal versterken. De grootste versterking die hij in zijn reageerbuizen teweeg kon brengen was een factor drie. Anti-progestagenen en anti-oestrogenen verminderden de androgene prikkel juist. Het zal voor de ervaren gebruikers niet als een verrassing komen, want zij weten al jaren dat testosteronkuurtjes aan effectiviteit kunnen inboeten als ze daar allerlei middelen bij gebruiken die voorkomen dat het testosteron omzet in bijvoorbeeld estradiol. Maar Blankvoort ontdekte dat er in ieder geval één belangrijke uitzondering is op die regel. In zijn proeven bleek dat Nolvadex de androgene prikkel van methyltrenbolone, testosteron en methyltestosteron verminderden. Maar de androgene prikkel van nandrolon werd juist groter als Blankvoort dat androgeen samen met Nolvadex toediende. Hoe dat kan? Hij heeft geen flauw idee.

Complex

Dit artikel is niet bedoeld om het gebruik van anabolen aan te moedigen of te vergoeilijken. Het is wel bedoeld om te laten zien hoe complex de materie is, en hoe verschrikkelijk weinig zelfs wetenschappers er eigenlijk nog van weten. Als je dat opvat als een reden om niet aan de anabolen te beginnen, dan is dat prima.

  • Literatuur:
  • • J. Biol. Chem., Feb 1959; 234: 268 - 272.
  • • Journal of Steroid Biochemistry & Molecular
  • Biology 87 (2003) 111-122.
  • • Steroid Biochem. Molec. Biol. Vol. 55, No. 1, pp. 77-
  • 84, 1995.
  • • Development of an endogenous androgen recep-
  • tor-mediated luciferase expression assay for inter- active androgenic action. Proefschrift Wageningen Universiteit, 2003.
Advanced Fitness: Sodium/potassium manipulatie
Pure kracht