Bodybuilding 

Contest News: Pro Grand Prix 2004

Saturday 01 January 2005
208
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

Na de traktatie van de “Amateur Grand Prix” in de middag was het om ongeveer 18.00 uur dan eindelijk zo ver. De derde Dutch Pro Grand Prix was een feit. In de stijlvol aangeklede Amsterdam Convention Factory was het de organisatoren Lily Cavallo en Mondher Bennour wederom gelukt om het profcircuit naar Nederland te halen.Met een heuse minibeurs, waar deze editie zeker voor elk wat wils te vinden was, werd het publiek tussen de middag- en de avondshow geprobeerd bezig te houden. Zelfs de band deed zijn uiterste best om het naar de show hunkerende publiek te vermaken. De oplettende bezoeker had het al gezien, een rijtje van 12 internationale toppers en subtoppers liep door de zaal en verdween achter de coulissen. En ook de kersverse 7-voudig Mr.Olympia Ronny Coleman passeerde de rijen fans. Inmiddels was het duidelijk dat ook Chris Cormier, Markus Ruhl, Chris Dimm en Mustapha Mohammed act de presence hadden gegeven. De wedstrijd werd geopend met een spectaculaire lasershow, welke al aangaf dat het hier niet om zomaar een wedstrijdje ging. Na dit muzikale intro werd de aankondiging van de verschillende deelnemers gedaan door een het speakerduo Harry de Jonge en Milos Sarcev.

 

Al bij de introductie van de atleten, was duidelijk waar deze wedstrijd over ging. Het zou gaan om de tweede plaats en volgend. Zodra Ronnie Coleman namelijk het podium op liep vulde de zaal zich met een mix van hilariteit, ontzag en verbazing. Hoe kan er in vredesnaam zoveel vlees op één mens geplakt zitten? De massa van Coleman was indrukwekkend, de zaal werd gek. Foto’s flitsten, vrouwen gilden. Ronnie vond het allemaal best. Hij was de King, voor de zoveelste keer, en dat wist hij. Al was zijn shape misschien niet de beste van het veld, hij beschikt toch nog over zoveel kwaliteit dat hij het zich kan veroorloven om in 80% shape te verschijnen. Ronnie werkt zijn poses af en laat de zaal van de ene in de andere verbazing vallen. Daarna gaat hij rechts op het podium staan en kijkt genoegzaam de zaal in. Doe me dat maar eens na, lijkt hij te denken.....

Nadat alle andere deelnemers zijn geïntroduceerd staan er 13 deelnemers op het toneel.

Met de Nederlandse afvaardiging in de vorm van Giovanni Thompson en Sammi ben Otman lijkt het gemis van Ed van Amsterdam redelijk te worden gecompenseerd, hoewel deze twee net iets minder goed de aansluiting vinden bij de top als Ed wellicht zou hebben gedaan. Toch straalde de Nederlanders zichtbaar. Dat was mooi om te zien en terecht!

De top tien zullen we nader met je doornemen.

Tommi Thorvilson.

Tommi is een oude bekende die hard zijn best doet om weer terug te krabbelen naar het oude niveau. Pijnlijk genoeg lukt hem dit niet. Hij wist bij het vrije poseren de zaal nog wel wakker te krijgen door met masker en cape het podium op te komen, maar toen de cape en het masker verdwenen, bleek toch gewoon het gemis aan vorm weer. Naast zijn shape die hij niet meer gevonden heeft sinds hij weg is onder de vleugels van Ferdy Robyn, is ook de afgescheurde borstspier een doorn in het oog. Tommi werd veelvuldig vergeleken met onder andere Sammi ben Otman, en kennelijk wist de jury hem maar moeilijk op zijn waarde in te schatten. Tommi werd 10e.

Sammi ben Otman.

Dit was de dag van Sammi. Nadat hij op overtuigende wijze de Amateur show had gewonnen kon zijn geluk niet op toen hij daarmee zijn deelname tot de profs had gerealiseerd.Vooraf was hij erg realistisch geweest over zijn deelname hierbij, maar toen hij in de line-up ging staan bleek al snel dat hij niet slechts podiumopvulling was.Sammi ging voor een serieuze klassering en verraste vooral de juryleden met zijn wereldshape. Direct al bij de quarterturns bleek hoe dicht het tussen de nummers 6 tot en met 10 bij elkaar zat. Sammi dwong met zijn ongekende hardheid een top tien notering af, ondanks zijn wat mindere massa. Sammi werd 9e en had bijna nog Ronnie Rockel en Raoul Gonzales gepakt. Al met al was dit resultaat een enorme opsteker voor de goedlachse Otman en diens coach Peter Kneteman.

Ramone Gonzales

Ramone Gonzales zat dicht bij Sammi ben Otman. Gonzales was ook al in de beide voorgaande edities van de Dutch Grand Prix aanwezig, maar was nu duidelijk vooruit gegaan.Met geweldig diepe lijnen, en een harde fysiek was hij een mooie atleet. Als hij op het podium staat lijkt het echter wel of hij vergeet dat er publiek aanwezig is want hij staart onverstoorbaar voor zich uit. Met deze blik, is er niet echt een prettige interactie met de zaal mogelijk, hopelijk ziet hij dat eens terug op video. Ramone Gonzales dus op 8.

Ronnie Rockel

De tweede Duitser in de top 10. Ronnie is een mooie atleet die in tegenstelling met Ramone Gonzales juist een heel goed contact had met de fans. Ronnie poseerde de sterren van de hemel en is met zijn complete gestalte een prettige atleet om naar te kijken. In de line-up valt hij wat minder op maar zodra hij het podium voor zich alleen heeft dan is hij meer dan voldoende in staat om de toeschouwer te boeien. Ronnie mocht zich tevreden stellen met de 7e plaats.

Mike Sheridan.

Mike had zich de avond eerder al weten te kwalificeren voor de Mr.Olympia 2005 door in Rusland als 4e te eindigen. Nu was het geval dat er op deze wedstrijd als 3e een Russische amateur eindigde, en die mag nog niet deelnemen aan de Olympia. Hierdoor kreeg Mike zijn ticket naar Las Vegas alsnog in zijn bezit. Dat kon dus al niet meer stuk voor de kleine Brit. Mike was net als de avond eerder in een geweldige shape en stond spijkerhard op het podium. Mike heeft niet echt zwakke punten maar vergeet af en toe zijn uitpuilende buik onder controle te houden. Hierdoor trekt hij de aandacht naar zijn toch al wat langere midsectie. Als hij zijn presentatie in orde krijgt, en dan doel ik ook op zijn afgrijselijke zilveren tandje dat je tegemoet lacht, dan zou hij best nog eens beter tot zijn recht kunnen komen. Mike eindigde hier als 6e.

Markus Ruhl.

Maakte op mij niet de indruk die ik verwacht had. Na zijn top finaleplaats op de afgelopen Mr.Olympia had ik persoonlijk meer verwacht van het Duitse massamonster. Nu was hij weliswaar de enige die qua gewicht en bovenlijfmassa in de buurt kon komen van Ronnie, maar hij was absoluut niet in shape. Ook de separatie en lijnen die ik bij veel lichtere deelnemers zag was bij Markus ver te zoeken. Dat maakte de zaal niets uit, want ze braken zowat de tent af toen Ruhl poseerde op het Amsterdamse toneel. Zeker toen hij de klassieke muziek liet overlopen in “Thunderstruck”van ACDC werden de fans gek. Ruhl eindigde uiteindelijk toch nog 5e, wat in mijn ogen te maken had met zijn recente Olympia resultaat.

Chris Dimm.

Deze Aziatische Amerikaan is het zoveelste nieuwe talent dat de USA produceert. Met zijn grote armen, en mooie lijnen is het een aanwinst in het circuit. Zijn midsectie is diep gelijnd en maakt zijn bovenlijf van een hoog niveau. Bovendien was Dimm in een heel behoorlijke conditie wat zijn totale plaatsing natuurlijk ten goede kwam. Minpuntje is het feit dat de Amerikaan wat korte benen heeft, die outsweep missen. Als hij dit de komende jaren kan recht trekken is er een vaste waarde in de top van het wedstrijdklassment bij. Deze Grand Prix eindigde Chris Dimm als 4e.

Mustapha Mohammed.

Net als in de editie van 2003 kwam Mustafa in een supershape. Poserend op Andrea Bocelli Time to say goodbey, bracht hij de ene mooie pose na de andere. Dat deze atleet in Nederland een ruime schare fans heeft was merkbaar bij het voorstelrondje, maar ook weer bij de routine. Mohammed heeft gigantische benen, die ook nog diep gelijnd zijn. Zijn armen zijn groots en eigenlijk was er maar weinig op hem aan te merken. Zijn bruining was in tegenstelling met vorig jaar, nu wèl helemaal top. Door zijn prachtige volle shape en zijn schitterende poses op de klassieke muziek, had zijn poseerroutine een hoog kippevel-gehalte en kreeg hij een ovationeel applaus. Mustafa eindigde op een 3e plek wat hem wederom kwalificeert voor de Mr.Olympia van 2005.

Chris Cormier.

Blijft een mooie complete bodybuilder die als hij in shape is steeds hoge ogen kan gooien. Jammer dat hij deze keer niet in shape was, want aan zijn poseren zal het niet liggen. Chris heeft eigenlijk een frame wat bij de besten behoord uit het veld, maar lijkt de laatste jaren te blijven hangen op hetzelfde niveau, terwijl de rest van het veld steeds maar doorontwikkeld. Hopelijk blijft Chris bij de les. Overigens wist niet alleen Chris tijdens zijn routine de aandacht te trekken, een fraai teaser meisje dat samen met Chris de routine opende maakte dat zowel Chris als de zaal helemaal opgingen in deze show. Zoals gezegd was Chris niet in de shape zoals hij kan staan, en dus vond ik hem persoonlijk wat minder. Dat hij voor Mustafa geplaatst werd was opvallend maar niet echt verrassend. Chris eindigde als 2e.

Ronnie Coleman.

Ronnie poseerde op O Fortuna, de klassieke uitvoering. Voor de ingewijden onder ons is dat dé muziek van Lee Haney. Je weet wel, die 8-voudig Mr.Olympia op wiens record Coleman jacht maakt. Wellicht dat Coleman hiermee aangaf dat hij op een missie is, en dat het hem menens is. Het publiek maakte het niets uit waarop hij poseerde, hij was gewoon groots. Coleman had zelfs op K3 kunnen dansen, dan nog had het publiek aan zijn lippen gehangen.Coleman was dus numero UNO, alweer, en gaat dat zo lang vol houden als hij wil.

Laten we eerlijk zijn, indien hij in shape blijft verschijnen op de Olympia dan is er gewoon niemand die aan hem kan tippen. Alle media aandacht die er in het verleden is geweest rondom Jay Cutler of Gunther Schlierkamp heeft dan ook niets opgeleverd. Coleman heeft een straatlengte voorsprong en dat bleek ook weer in Amsterdam.

Posedown

Na het bekend maken van de 6 finalisten werd in het enthousiasme bijna vergeten de laatste vergelijkingen nog te doen en liep de muziek van de posedown al. Nadat dit werd gecorrigeerd, en de laatste vergelijkingen werden afgewerkt, kon dan uiteindelijk de posedown plaats vinden. De zaal werd gek toen deze 6 kneiters het toneel verlieten en ze daarmee de fans de gelegenheid gaven om van dichtbij of zelfs samen met hen op de foto te gaan. Na enig aansporen om weer terug te komen op het podium, kon overgegaan worden tot de prijsuitreiking welke vrij snel afgewerkt kon worden. Eigenlijk was hier alleen de bijzonderheid het fluitconcert toen Markus Ruhl 5e werd. Laten we maar zeggen dat freaky alleen deze keer niet voldoende was.

De wedstrijd die samen gehouden werd met de Amateur Grand Prix en was goed georganiseerd. Een gastoptreden was eigenlijk overbodig bij een dergelijke wedstrijd maar de show van de fraaie Miss Fitness Regina da Silva was zo energiek dat daar nog over gefluisterd werd toen ze al weer lang en breed verdwenen was van het toneel.

Al met al dus een heel leuke dag die toch maar weer mooi in ons kleine Nederland gerealiseerd werd. Mogelijk dat we daar voor het laatst van hebben kunnen genieten aangezien Lily Cavallo naar Miami verhuist. Tot het moment dat zich een andere promotor aan dient zullen we dus moeten teren op de mooie herinnering aan deze wedstrijd, en natuurlijk die van 2003 en 2002.

Tekst LeonSpijkers
Fotografie Co Apswoude
archief S&F 126
Cotest News: Amateur Grand Prix 2004
Contest News: Wabba Benelux 2004