Fitness 

EAS, Fitness Challenge 2006

Thursday 01 June 2006
232
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

Op 8 april was het dan zo ver. De redactie van S&F Magazine reist naar Texel. Dit om van dichtbij mee te maken wat de 50 dames en 12 heren moeten doorstaan om zich te kwalificeren voor een ticket naar Curaçao. Want er zijn maar 20 tickets voor de dames en 6 voor de heren te vergeven. Door een kleine miscommunicatie waren wij een uur te vroeg op Texel. Maar door de zeer goede ontvangst van het Korps Mariniers daar was dit geen probleem. Wij kregen vast te zien wat de deelnemers die dag nog moesten doorstaan. Ja, je leest het goed NOG doorstaan. Want de deelnemers werden die ochtend al zeer vroeg gewekt. Na een lange dag daarvoor werden de deelnemers om half 5 gewekt. Dit ging gepaard met veel geschreeuw en geluid. Iedereen was dan ook goed wakker. Na de ochtendgymnastiek begon de dag pas echt. De overtocht naar Texel en dan naar het eerste parcours “Mountainbike”. Hier werd ons al snel duidelijk dat het een zware dag ging worden. Door de onderdelen die daarna volgde is ons respect voor de deelnemers (die al groot was) erg gestegen. Niets voor niets wordt dit weekend het Hell Weekend genoemd. De deelnemers hebben erg moeten afzien om een ticket naar Curaçao te bemachtigen. Niet onbelangrijk om te vermelden is dat Ditta Verhagen misschien wel het meeste respect verdient. Zij was met haar 54 jaar de oudste deelnemster in het veld. Zij heeft bewezen dat deze wedstrijd niet alleen voor jonge atleten is maar voor iedereen en mogelijkheid kan zijn. In de verslagen Naomi, Marco, Mirjam en Debbie leest u meer over het Hell Weekend en natuurlijk over Curaçao. Lieke schrijft nog even in het kort waarom zij helaas verstek heeft moeten gaan.

Kortom voor iedereen die volgend jaar wil gaan deelnemen: “Wees gewaarschuwd want de EAS Fitness Challenge is een wedstrijd voor sportieve kanjers die kunnen en willen afzien.”

Debbie Keskin

De laatste editie van Sport & fitness heb ik me voorgesteld en mijn voorbereidingen zoveel mogelijk op papier gezet. Dit keer zal ik proberen een zo goed mogelijk beeld te geven uit eigen ervaring wat de wedstrijd inhoudt.

EAS Ultimate Fitness Challenge is een voor Nederlandse begrippen nieuw soort Outdoor, Fashion, Beauty, Life style en Fitness wedstrijd dat wordt uitgezonden op televisie.

De EAS Ultimate Fitness Challenge is een wedstrijd waarin buiten een goed gebouwd en geproportioneerd lichaam, uitstraling met een sexy knipoog, ook lichamelijk gepresteerd moet worden d.m.v. bijvoorbeeld een mountainbike race, zwemmen, storm/hindernisbaan, afstandsloop, klimmen en afdalen en een aantal duurkrachtoefeningen. Deze wedstrijd is inmiddels bijzonder populair en wordt in de BENELUX door RTL7 uitgezonden in een serie van 7 afleveringen.

Voorselectie:

Na een algemene selectie van ca. 150 inschrijvingen die hoofdzakelijk op presentatie gericht zijn (Bikinishows), hadden uiteindelijk ca. 75 dames in het Velderdome te Amsterdam het selectie weekend meegedaan waar verschillende basisonderdelen nagebootst werden die de deelnemers konden verwachten tijdens het ‘hell weekend’. Na dit weekend werden 35 dames geselecteerd om aan de kwartfinales mee te doen. De 20 dames die vorig jaar een ticket naar Curaçao veroverd hadden, kregen een wildcard en mochten direct meedoen aan de kwartfinale. Aangezien ik vorig jaar 3e was geworden had ik me dus ook automatisch geplaatst voor de kwartfinale.

Kwartfinale:

Ook bekend als het ‘hell weekend’. Geheel terecht wordt dit jaarlijks terugkerend mariniersweekend ook wel het ‘hell weekend’ genoemd. Dit was op 3 verschillende kazernes van de mariniers georganiseerd, waar de mariniers een super leuk maar zwaar programma voor ons in petto hadden. We startten op vrijdag en eindigden helemaal leeg en gebroken op zondag.

De warming-up was nog in teamverband, we werden gedrild om door modder heen te lopen, balken te sjouwen, bakstenen omhoog te houden en vooral niet te zeuren (én die mariniers maar blijven blèren). Warming-up dachten we? Het was eigenlijk geen warming-up meer zo heftig....veel dames hadden na deze sessie al schaafwonden op hun schouders! Spijtig genoeg viel reeds tijdens de WARMING-UP al een dame uit door een blessure.

Zo’n weekend gaat gepaard met weinig slaap, denk aan ongeveer zes uurtjes, voor vele dus ook een mentale uitdaging (we werden elke ochtend ruim voor 06:00 gewekt!), warming up met flippers en badmutsen (!!) en een hoop gedril van de mariniers.

Na dit weekend werden de 20 finalisten bekend gemaakt en daar zat ik gelukkig bij. Als je tijdens dit weekend goed hebt gescoord én door bent, is je eventuele vooruitgang tijdens de finale ook nog te boeken in de fashion/beauty gedeelte, omdat dit onderdeel ontbrak bij de kwartfinale. Dus op naar de halve en hele finale op Curaçao!

Finale(halve + hele):

Vier weken na de kwartfinale, en nadat de blauwe plekken aardig waren weggetrokken, vertrokken we met 26 finalisten (20 meiden en 6 heren) richting Curaçao waar de halve en hele finale plaatsvond.

Op dit mooie en warme eiland stonden 5 wedstrijddagen op het programma waarop de 3e dag de helft zou afvallen en zich niet zou plaatsen voor de finale. Andere uitdagingen die we hier zijn tegengekomen zijn oa: warmte (48graden is er gemeten tijdens een onderdeel!), korte nachten, jet lag, vochtigheid, zware onderdelen, fysiek en vooral mentaal. Ook waren de onderdelen hier zoals bij de kwartfinale variërend van duur tot explosief en met veel verschillende sportdisciplines. Met als extra vijf zwaar tellende onderdelen op het gebied van beauty en presentatie.

Na iedere dag hard buffelen, blauwe plekken en schaafwonden, werden s`avonds de meiden en heren in hun mooiste outfits gehesen, opgedoft en......showen maar. Dit jaar deden er voor het eerst ook mannen mee. Een try-out voor wellicht een mannen editie in de toekomst. Ik heb de deelname van de mannen als zeer positief ervaren, vooral voor ons dames omdat hierdoor onze inzet en inspanning wat meer meetbaar door werd (Girlpower!). We deden zeker niet onder aan de mannen....

Uitslag:

Met trots kan ik zeggen dat ik (weer)3e ben geworden. Het niveau was weer enorm gestegen en alle vrouwen waren allen op en top sportvrouwen: sportief en erg sterk!

Helga Vuur is ook voor mij dé Ultimate Fitness vrouw 2006: sportief, sterk, lief én mooi. Ze heeft dit jaar de titel terecht gewonnen én de prachtige hoofdprijs de Renault Megane. Uiteraard was ik ook erg trost op de mannen die meededen. Twintig vrouwen en zes mannen, dat was natuurlijk niet makkelijk voor ze. Als Ultimate Fitness Man is uiteindelijk Robin Veen met de 1e prijs er van door gegaan. Ook gefeliciteerd! Tijdens de wedstrijd vroeg ik me wel eens af: ‘waar ben ik in godsnaam mee bezig’ , maar nu alles achter de rug is, kan ik je vertellen dat dit weer een super ervaring was. Houdt de tv gids vanaf juli in de gaten voor exacte uitzendtijden en dagen op RTL-7.

Voor meer info en foto’s surf naar www.ufc.nl en www.debbiekeskin.nl , en misschien tot volgend jaar?!

Naomi Rinsampessy

Velodrome te Amsterdam:

Zaterdag begon het feest, koffers pakken(ook voor dit weekendje heb je veel nodig ;)!!! ) inschrijven, nieuwe gezichten om je heen...spannend! Ik weet dat ik hard getraind heb, en vooruitgang heb geboekt. Dat moest nu allemaal blijken.

 

Dit weekend zal voornamelijk in het teken staan van kracht, behendigheid en schoonheid. Ik loop de zaal in, het was een grote speeltuin! Dan begint het wel te kriebelen, ik heb er zin in! De groepen zijn al verdeeld, iedere groep heeft een teamleider (oud deelneemster) en na het welkomstpraatje konden we nu dan eindelijk beginnen: Het eerste onderdeel voor ons was een klimonderdeel, zwaaien aan een touw, klimmen naar boven via een laddertje, lopen over de balken op een behoorlijke hoogte en abseilen naar beneden. Het liep lekker, dit onderdeel was niet op tijd. Het was een kwestie van doen. Het volgende onderdeel was de indianenbrug, klimmen en klauteren. Zien wie er een beetje handig is. En het beviel me prima, het was kort maar krachtig en daar hou ik wel van? Toen kwamen de bench press en de lat pully. 2 minuten lang moesten we het maximaal aantal herhalingen eruit persen.

Voordat de wedstrijd begon, zijn we gewogen. De helft van het gewicht moest verplaatst worden. Bij beide onderdelen ben ik 6e geworden, helemaal happy!

De cashual catwalk was het laatste onderdeel, ik mocht de gelukkige zijn met de 2e plaats! Het eten was gezellig, iedereen ontspant zich een beetje en komt tot rust. Even lekker dansen op de vloer en dan mijn bedje induiken. Lekker slapen... Zondagochtend had ik eigenlijk wel verwacht dat we op een wilde manier uit ons bed getrommeld zouden worden, ik was overal op voorbereid, maar het tegendeel was waar. Na het ontbijt begonnen we met autotrekken. Marco en ik hebben dit onderdeel geoefend met een Jaguar onder begeleiding van Rinus v/d Zeijde en Simon Sulaiman. Deze auto was alleen 2x zo zwaar, en dat viel toch een beetje tegen op de wedstrijd. Je valt als het ware voorover, maar toen ik weer in de juiste positie stond liep het voor mijn gevoel wel lekker. Met een gedeelde 8e plaats ben ik dan ook erg tevreden. Het lopen met de jerrycan heb ik lekker rustig gedaan. Ik had niet veel meer te verliezen, mijn plekje was zo goed als veilig voor de kwartfinale bij de Korps Mariniers. De bikini catwalk liep ook goed, en mijn plaatsje binnen de top 10 was veilig! De uitslag kwam, ik eindigde als 6e. Over een paar weken kwam de kwartfinale bij het Korps Mariniers. De 35 dames van nu en de 15 oud-deelneemsters van vorig jaar gaan dit weekend strijden voor een ticket naar Curacao. Er is maarliefst plaats voor 20 meiden!

Kwart finale Korps Mariniers, Hell weekend.

Vrijdagochtend het echte werk kon beginnen, en dat was direct te merken. We begonnen met een wake-up run in Rotterdam. In groepen hadden we de eer om een grote balk mee te sjouwen door modder, water, heuvel op, heuvel af etc. Er kwam maar geen eind aan, maar het was wel erg leuk. Dat was ons eerste setje kleding, stinken..hihi wen er maar aan. Dit is pas het begin! Dezelfde dag was er een loopwedstrijd. Ik heb mezelf ontzetten op dit onderdeel verbeterd, maar het niveau lag hoog en daar kon ik niet aan tippen.

Maar het was wederom wel leuk Op de Stormbaan heb ik me flink uitgeleefd, ik heb veel geleerd van vorig jaar, en wist nu hoe ik de dingen moest aanpakken. Het is een lastig onderdeel, wat nauwelijks te trainen valt. Werken bij de politie zou al een heel stuk makkelijker zijn in dit geval, om de reden dat je niet zomaar op dit terrein kan trainen. Maar het blijft een mooi onderdeel. Die avond na het eten vetrokken we met de bus naar Den Helder. De uitslagenlijsten gingen rond, en alles lag erg dicht op elkaar. Maar er kon nog zoveel gebeuren... Zaterdagochtend vroeg, werden we uiteraard wakker gemaakt met de scheepsbel!

Binnen een paar minuten moesten we in ons loopkleding, zwemvliezen en badmuts buiten staan. Jaja, jullie lezen het goed. Vorig jaar hadden ze ook zo’n geintje uitgehaald. We gingen een wakeup run doen, met niet te vergeten: bakstenen, kettingen, verschillende opdrachten etc. Zwaar kan ik je vertellen, de eerste mensen vielen hier al af. We vertrokken naar Texel, daar begonnen we aan een mountainbike parcours dat we 2 x mochten fietsen.

Erg leuk, maar al dat wachten in die regen is niet zo super. Vorig jaar ben ik met mountainbiken begonnen, het is onwijs leuk en een verslaving! Het volgende onderdeelwaseen kort onderdeel. Klimmen/klauteren/sjouwen voornamelijk boven het water. Als het goed ging dan, maar dat ging het ook. Het viel me erg mee, ik had een langer parcours verwacht. Op zo’n platte grond is het altijd moeilijk in te schatten wat de afstanden nou zijn. Ik had dus duidelijk teveel over. Maar ja, daar leren we weer van. Het laatste parcours was ook op de basis van Texel, een lange slopende race. Een loop met veel klim/klauter hindernissen, sjouwen met balken, gewichten en kistjes etc...lopen door het water, kruipen onder een net in het water brrrrrrrr. Je kreeg het gevoel dat je keel werd dichtgeknepen, je hapt naar lucht maar voor je gevoel krijg je niets binnen. Best heftig met dat koude zeewater. Maar achteraf heb je wel een voldaan gevoel! We konden eindelijk douchen, de kleding uitspoelen voor zover dat mogelijk was en gingen met de boot terug naar Den Helder. Het was een lange maar leuke dag. Na het eten had iedereen zo ongeveer wel zin in een feestje, het leek er even op, maar het was helaas niet mogelijk. Dan maar slapen, en op naar de volgende dag.

Zondagochtend werden we niet eens wild wak ker gemaakt. Best even wennen, je weet maar nooit. En echt lekker slapen doe je dan toch al niet, je kan vanalles verwachten op zo’n weekend. Een wake-up run zat er niet in, we vertokken naar het zwembad. Hier stond ons een hindernisbaan in het water te wachten. Dingen opduiken, meenemen, klimmen, sjouwen noem maar op. Erg leuk, en voor sommige een grote overwinning. Hierna gingen we naar het DOK, alles op hoogte! Helemaal toppie dus. We moesten eerst buiten in de flinke wind met een laddertje omhoog klimmen, om vervolgens in het dok op een behoorlijke hoogte een catcrawl uit te voeren. Wat een uitzicht! Het laatste onderdeel duurde erg lang, was erg leuk en heel veelzijdig. Lopen, fietsen, kajakken, klimmen/klauteren, sjouwen etc. Volgens mij heb ik wel 20x een swing-over gemaakt, als het niet meer is. Zonder goede touwtechniek is dit killing! Maar heb uiteraard wel weer genoten ? Hierna snel douchen, opruimen, koffers inpakken etc. vertrokken we van met de bus Den Helder in. We kregen lekkere broodjes geserveerd en sommige ouders stonden ons daar al op te wachten.

De top 20 werd bekend gemaakt. Helga wederom op nr 1, en terecht! Er waren veel nieuwe toppers, en het was dan ook een spannende ontknoping voor de meeste deelnemers. Na elke wedstrijd stond de ranking weer helemaal onderste boven.

Ik zat helaas niet bij de top 20. Dit weekend stond in het teken van uithoudingsvermogen en behendigheid. Ik heb mijn uithoudingsvermogen sterk verbeterd, maar het is jammer genoeg niet goed genoeg geweest voor een ticket naar Curacao. Er zijn veel nieuwe deelneemsters, en iedereen heeft stuk voor stuk een topprestatie neergezet. Toppers: Heel veel succes in Curacao, en geniet ervan!

Ik ben nog steeds in training voor diverse fitness- en atletiek wedstrijden. Al het sporten is een verslaving geworden, en zal er nog vele jaren van genieten! De EAS Fitness Challenge is een geweldig evenement, waar vele disciplines in voor komen. Je moet van alle markten thuis zijn dat maakt het zo uniek. Ik heb er weer erg veel van geleerd en wie weet tot volgend jaar ;)

Marco Holstvoogd

In de vorige Sport & Fitness sloot ik af met de opmerking dat ik geen idée had wat het niveau van de andere mannen zou zijn. Inmiddels weet ik het wel....... I did not make it to the finals! Na alle trainingen op zoveel mogelijk gebieden begonnen we dan eindelijk met het eerste selectieweekend. Dit weekend werd gehouden in het Velodrome in Amsterdam. Tijdens dit weekend kregen we een aantal klim onderdelen te verwerken die uitgezet waren door het korps mariniers. Een op tijd en een om voor de organisatie het niveau van de deelnemers te bepalen, niet op tijd dus. Verder konden we de krachten meten op een run met jerrycans, auto trekken, benchpress en latpully. Bij het klimonderdeel op tijd, viel ik uit een touw en liep daardoor forse straftijd op. Ook het autotrekken verliep niet geheel naar wens doordat ik met een voet weg slipte en viel. De tijd viel uiteindelijk nog best mee. Op de andere onderdelen kon ik prima meekomen.

 

Natuurlijk had ik tijdens dit weekend ook mijn eerste catwalk ervaring. Niet echt een onderdeel om naar uit te kijken! Toch viel het alles mee. Eigenlijk was het best lachen, iedereen zit tenslotte toch in hetzelfde schuitje. Ondanks mijn twee slechte onderdelen werd ik negende en mocht dus door naar de kwartfinale. Wat dit weekend vooral opviel was de ontzettend goede en sportieve sfeer. Een kleine maand later het door eerdere deelnemers tot “hell weekend” benoemde weekend bij het korps mariniers. Nou ik kan je vertellen dat ze hun best hebben gedaan om deze naam in ere te houden. Het warming-up onderdeel van de vrijdag was eigenlijk al best zwaar. Met vier man een kilometers lang parcours afleggen met een zware balk op je nek. Trap op, trap af, door sloten etc. Dit alles onder het genot van het bijzondere irritante commentaar en gebrul van de mariniers. Het zal wel bij het wereldje horen....... Onderdeel twee van de dag, de militaire hindernisbaan. Niet echt mijn ding doordat ik weinig tot geen mogelijkheden heb hierop te trainen.

Het laatste onderdeel van dag is erg goed verlopen met een top drie plek als gevolgd. Dit was een uphill run bij de skibaan in Bergschenhoek. Op de tweede dag werden we om half vijf gewekt onder het genot van luid brullende mariniers dat we over 5 minuten beneden moesten zijn. Warming-up onderdeel met de slaap in je ogen met een scheepketting op je nek over de kazerne lopen. De rest van de dag hebben we op Texel doorgebracht. Hier hebben we een mountainbike parcours, een touw/klim baan en een survival run afgelegd. Echt schitterend uitgezet door dezelfde brullende mariniers. Helaas voor mij zat er wel erg veel klimmen in deze onderdelen. Ik kom overal wel op en af maar niet op de juiste techniek. Dit gaat natuurlijk ten koste van de tijd en .... je armen! Het mountainbiken ging erg lekker en ik zat dan ook in de top drie. De derde dag lagen we ’s morgens om zes uur in het zwembad in Den Helder voor wederom een hindernisbaan. Echt een leuk onderdeel. Echter vanwege mijn slechte klimtechniek begaf mijn elleboog het! Veel te veel met mijn armen geklommen en niet met de benen. Nog nooit van mijn leven heb ik opgegeven maar nu was het moment. Ik wilde niet dat ik die arm helemaal kapot zou maken. Wat een waardeloos moment is dat zeg.

De laatste twee onderdelen sta je dan voor spek en bonen langs de kant en zie je hoe de anderen “heerlijk” lopen af te zien. In ieder geval weet ik wat me voor volgend jaar te doen staat....klimmen, klimmen, klimmen. Ik doe in basis echt niet onder voor de anderen maar kom duidelijk te kort op het klimmen. Wederom een schitterend weekend met een bijzonder goede sfeer onderling en heel goede organisatie! Dit jaar was natuurlijk een test voor de mannen competitie en ben dan ook benieuwd hoe het volgend jaar terugkomt. Wat mij verder opviel was dat tijdens het kwartfinale weekend er geen catwalk en krachtonderdelen in zaten. Volgens mij gaat dat ten koste van het allround selecteren omdat deze onderdelen bij de finale allemaal wel terugkomen. Op deze manier kan er mogelijk een scheef beeld ontstaan. Al met al een super mooie wedstrijd die bij de vrouwen elk jaar naar een hoger plan wordt getild.

Mirjam de Bok

Inmiddels is het alweer even geleden, maar de EAS Fitness Challenge zit er weer op. Negen maanden had ik er hard voor getraind en dan ineens is het weer voorbij. Nou ja, ineens.... Graag vertel ik wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen weken.

 

Nog even kort:

Mijn naam is Mirjam de Bok en in de vorige uitgave van Sport en Fitness vertelde ik jullie hoe ik me voorbereidde op de EAS Fitness Challenge 2006. Dit is een allround sportwedstrijd met een finale op Curaçao. Dit was voor mij de vierde keer dat ik meedeed.

Begin April was het zover de kwartfinale voor de EAS Fitness Challenge vond plaats. Sinds een paar jaar wordt deze kwartfinale ook wel het “Hell Weekend” genoemd. En ik kan je vertellen dat het ook dit jaar zeker weer een hel was. Op 7 april begon het. We werden vriendelijk en relaxt onthaald op de kazerne van het Korps Mariniers in Rotterdam. Alle 50 dames en 12 heren waren in een goede stemming en we hadden er allemaal zin in. Maar al snel werd duidelijk dat het geen makkie zou worden. Ten eerste vanwege het zware en volle programma dat de mariniers voor ons hadden opgesteld en ten tweede vanwege het hoge niveau deelnemers. Iedereen wilde naar Curaçao, maar er was maar plaats voor 20 dames en 6 heren.

In de dagen erna werd pijnlijk duidelijk hoe goed je moest zijn om een felbegeerde ticket naar Curaçao te bemachtigen. Met bloed, zweet en tranen werden de onderdelen afgewerkt. De onderdelen bestonden uit modderhappen, hindernisbaan, balken sjouwen, zwemmen klimmen, hardlopen, mountainbiken, hoogte-, water-, onderwater en touw onderdelen. Wat ik zelf het zwaarste vond was het weinige slaap dat je kreeg en vervolgens om half vijf je bed weer uitmoeten om afgeknepen en afgesnauwd te worden tijdens de ochtendsport. En na deze ochtendsport begon de wedstrijddag pas. Na afloop van dit “Hell Weekend” was het ontzettend spannend wie ermee mochten naar Curaçao. Ik was erg zenuwachtig omdat ik een paar onderdelen finaal verknald had en niet zeker was of ik het wel gehaald had. De opluchting was dan ook groot toen ik hoorde dat ik op een 11e plek stond en vier weken later naar Curaçao zou vertrekken. De weken erna gingen snel en 8 mei stond ik, op het vliegveld voor vertrek richting Curaçao. De eerste twee dagen begonnen lekker ontspannen. Er werden wat fotoshoots en interviews gedaan. Verder hadden we tijd om onszelf te vermaken en te wennen aan het warme weer. Ik merkte aan mezelf dat ik die twee dagen te lang vond. Je zit toch in een warm land en ik merkte dat ik teveel in de vakantiesfeer kwam en wat sloom werd.

Donderdag 11 mei:

Eindelijk was het dan zover, we begonnen met de wedstrijd! Van uitslapen was geen sprake meer en we moesten in alle vroegte beginnen met de Pundaloop. Dit was een hardloopparcours door het centrum van Willemstad. Heel erg leuk, maar ook zwaar omdat dit onze eerste echte wedstrijd inspanning was in de hitte. Daar ik niet de beste hardloopster ben was het al met al een hele opgave en ik eindigde als 15e, maar was er blij mee en dus ging ik vrolijk de bus in, op naar het volgende onderdeel: Carpull. De Carpull was vorig jaar het verrassingsonderdeel. De UFC zou de UFC niet zijn als ze het parcours niet net iets zwaarder maakten als vorig jaar. Toen moesten we de Renault Megane, incl. Kees v.d. Berg 35 meter voorttrekken. Nu kwamen daar weer enkele meters bij en het einde van het parcours liep iets omhoog. Maar als ik Fred Schoorstra moet geloven was Kees wat kilo’s afgevallen, dus dat maakte een hoop goed. Ik eindigde met dit onderdeel in de top 10. Het derde sportieve onderdeel van de eerste wedstrijddag was de Hindernisbaan op de kazerne van de Mariniers. Een pittig onderdeel op het heetst van de dag. Ik was erg ontevreden over mijn prestaties op dit onderdeel, maar scoorde toch nog een vierde tijd. Het laatste onderdeel van de dag was de bikini catwalkronde. De catwalk vind ik leuk, maar in bikini is toch altijd lastig. Ik merkte al snel dat veel meiden er hetzelfde over dachten en dat maakte een hoop goed.

Vrijdag 12 mei:

Vandaag stonden er twee sportieve onderdelen en een fotoshoot op het programma. We begonnen met de krachtonderdelen Bench Press en Latpull. Bij dit onderdeel moet er in twee minuten tijd zoveel mogelijk herhalingen met de helft van je lichaamsgewicht worden gehaald. Verrassend vond ik dat er dit jaar zoveel lichte dames meededen. Er waren erbij die maar met 25 kilo hoefde te werken. Dat is 5 kilo lichter dan het gewicht dat ik moest verplaatsen. Ik verbaasde me het meest over Marcha, wat een beest is dat zeg... ontzettend sterk, dat vind ik heel knap, ze werd dan ook verdiend 1e op dit onderdeel. ’s Middags stond er een waterparcours door het SeaQuarium op het programma. Het SeaQuarium is een prachtig gebied met dolfijnen, tropische vissen, zeerobben etc. Een soort Dolfinarium zeg maar. Ik vond het absoluut geen straf om daar tussendoor te zwemmen en daar mijn wedstrijd te strijden. Het onderdelen bestond uit wat touwwerk, onderwater zwemmen en hardlopen met een munitiekistje. Echt mijn ding! ’s Avonds werden we door kapper/visagist John John en zijn meiden weer helemaal opgedoft tot prachtige dames voor de Canon Fotoshoot. Het thema was Dress to Impress en iedereen had zichzelf dan ook goed gestyled. Door de fotografe van Canon werden er een aantal foto’s gemaakt en een jury bepaalde wie er het meest fotogeniek was. Dit bleek, geheel verdient, Pascal Seels te zijn.

Zaterdag 13 mei:

Van tevoren werden we al gewaarschuwd voor deze dag...het zou een loodzware dag worden. En dat kon ook haast niet anders want “de Tafelberg” stond o het programma. Vorig jaar hadden we deze op de laatste dag van de finale, ik dacht toen dat het niet erger kon. Maar ik kwam er al snel achter dat het nog erger kon. Het werd een hel! Het was bloedheet en er moest veel geklommen, gerend en gesjouwd worden. Het was een lang parcours van ongeveer 45 minuten. Daar ik van de korte onderdelen ben, maakte ik weinig kans op een goede tijd tijdens dit onderdeel. Als een onderdeel langer dan een half uur duurt breek ik echt af......

Na een loodzware ochtend was er nog een loodzware middag! Een water hindernis baan, met touwklimmen, laddertjes, banden etc. De meesten scoorden prima hier. Ik maakte alleen maar domme fouten en haalde een zeer slechte plaats: de 18e. Al met al had ik echt een slechte dag, waardoor ik me ook slecht voelde. Ik was ontzettend bang dat ik na deze dag niet bij de beste tien meiden zou zitten en dat ik de wedstrijd niet af kon maken. Maar gelukkig hadden we nog een avond programma. ’s Avonds deden we onze vrije catwalkroutine. Dit was zo ontzettend leuk. Iedereen had wat anders bedacht. We kregen twee minuten de tijd om op onze eigen gekozen muziek onze talenten te laten zien. En ik moet zeggen....sommige waren zeer verrassend! Van Braziliaans carnaval tot tapdansen, van magie tot acrobatiek, alles zat ertussen. Een hele leuke wedstrijdronde die met een spontaan dansfeest afgerond werd. Nu was alleen nog de vraag: Welke meiden waren in de top 10 geëindigd? Helga, Debbie, Lisan, Monique, Nicolette, Angelique, Renate, Marcha, Pascal en ikzelf waren de gelukkigen.

Zondag 14 mei:

Rustdag. Er werden alleen wat interviews gedaan.

Maandag 15 mei:

Daar gingen we dan, de beste tien meiden die nog twee wedstrijddagen te gaan hadden. We begonnen op Fort Nassau. Dit was vorig jaar al zwaar, maar blijkbaar niet zwaar genoeg. De mariniers hadden er weer alles aan gedaan om een leuk parcours in elkaar te zetten. We gingen abseilen, kanoën, klimmen in touwen, hardlopen door het water, zwemmen en als klap op de vuurpeil moesten we met twee jerrycans van 15 kilo per stuk een berg met een stijgingsniveau van 17% beklimmen. Voor mijn gevoel zette ik echt een wereld tijd neer, maar ik werd toch nog 8e. Gelukkig hadden we in de middag een wat minder inspannend onderdeel, een gewicht van 35 zover mogelijk onder water lopen. Tussentijds mochten we twee keer 10 sec. ademhalen. Het avondprogramma bestond uit de Casual Catwalk ronde.

Dinsdag 16 mei:

En dan de laatste dag. Ik voelde me een wrak, maar als ik zo om me heen keek was ik niet de enige. De zware dagen begonnen hun tol te eisen. Ik vond het moeilijk om me nog op te laden voor deze laatste dag, maar met het einde in zicht is het toch gelukt. We gingen in de ochtend mountainbiken. Een moeilijk parcours lag op ons te wachten. Het parcours bestond voornamelijk uit rotsen en struiken met scherpe stekels. Ik had het niet echt naar mijn zin op het parcours, ik vond het technisch veel te moeilijk en voor mijn gevoel heb ik meer gelopen dan gefietst. Toch ben ik met een voldaan gevoel over de finish gekomen. In de middag het laatste sportieve onderdeel. Een parcours dat liep over het terrein van het Lions Dive hotel. Het bestond uit hardlopen, touwklimmen, zwemmen, hindernissen, munitiekistjes, zandzakken en boomstammen sjouwen en onderwater onderdelen. Een afwisselend en ontzettend leuk parcours. Ik vond het leuk om te zien hoe blij iedereen was die over de finish kwam. Iedereen was opgelaten en opgelucht. Het lichaam zou vanaf nu weer rust krijgen.... Nog één onderdeel te gaan. Het mooiste onderdeel de Gala Catwalkronde. Wat waren alle meiden mooi zeg! Prachtige jurken, mooie make up en opgestoken haren, allemaal plaatjes om te zien. En na deze ronde was het moment van de waarheid, de prijsuitreiking. Helga werd 1e , dit gunde ik haar van harte, ze heeft het echt verdiend. De beste moet winnen en dat was zij zeker! Ik had graag bij de top 5 willen horen, maar ik zat er een stukje naast, ik werd 7e . Ik maak er geen geheim van dat ik best wel wat “mixed feelings” aan deze wedstrijd heb overgehouden. Ik heb veel voor deze wedstrijd gedaan en gelaten en dan nog zat ik niet bij de beste 5. Maar het is gewoon een feit: er deden zeer sterke en zeer mooie dames mee dit jaar! En als je het zo bekijkt is het ook geen schande om van zulke kanjers te verliezen..... Of ik volgend er volgend jaar weer bij zal zijn? Ik weet het nog niet. Ik doe het de komende maanden wat rustiger aan en zet alles voor mezelf op een rijtje..... Ik ga met Don, mijn trainer, overleggen en de voors en tegens afwegen en dan zal daar ongetwijfeld een goede beslissing uit voortkomen!

Lieke de Lange

Na maanden van trainen om mijn 6e plaats in 2005 te kunnen verbeteren tijdens de Ultimate Fitness Challenge 2006, heb ik toch anderhalve maand voor vertrek naar Curacao mijn deelname stop moeten zetten. In oktober en november 2005 heb ik op het podium gestaan voor 2 verschillende miss fitness wedstrijden. Mooie ervaringen, maar met een nare darminfectie en ziekenhuisopname als resultaat. Na ‘herstel’ ben ik weer volop aan de bak gegaan voor de UFC. Deze beslissing was te snel en heb na mijn ziekte niet meer tot 100% terug kunnen komen.

 

Dat merk je in je trainen en in je dagelijks functioneren. Mentaal gaat het dan op een gegeven moment ook knagen en zodoende is het moment dan in ene toch daar, dat je een keus moet maken. Ik heb daarom besloten dit jaar de UFC te laten voor wat het is. Mijn gezondheid is me veel te lief en naast het sporten is er nog zoveel meer... De meiden heb ik uiteraard wel in de gaten gehouden en met iedereen heb ik volop meegeleefd. Ik ben apetrots op de meiden en heb respect voor de prestatie die ze hebben neergezet. Ik kijk het dit jaar nog ff aan en beslis na de zomer of ik wel of niet nog een poging ga wagen voor 2007.

Wie weet kom ik nog eens knalhard terug ?

Fotografie: CANON / Esther Hereijgers en Maryan Tjin
archief S&F 135
Voeding timen tijdens sporten(deel 2)
Open Limburgse NBBF 9 April 2006 een groot succes