Sterkste man 

Sterkste Man: “Finally it goes to Holland!”

Thursday 01 June 2006
375
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

Deze legendarische woorden sprak Ted van der Parre na het behalen van de titel Sterkste Man ter Wereld in 1992.

Ted kan het zich nog herinneren als de dag van gisteren. Met slechts één punt verschil won hij van Magnus ver Magnusson, die de titel het jaar daarvoor won. Beide mannen stonden voorafgaand aan het laatste onderdeel op een gedeelde eerste plaats. Loting bepaalde wie van hen als eerste moest starten. Ted had het geluk dat Magnus Ver Magnusson voor hem moest starten op het laatste onderdeel, de husafeld stone. Magnus kwam tot een afstand van 46.10 meter. Toen Ted de zware husafeld stone (gewicht 187 kg) oppakte voelde hij zijn knieschijf weg- maar meteen weer terugschieten. Toch liep Ted een afstand van 47.10 meter, liet de steen vallen, wist dat hij gewonnen had en zei de woorden: “Finaly it goes to Holland!”.

De mooiste wedstrijd in Ted's carriere begon overigens slecht, tijdens het eerste onderdeel, het vrachtwagentrekken, was de organisatie uitgerekend bij Ted vergeten het afzetblok weg te halen waardoor de vrachtwagen met een klap tot stilstand kwam. In de re-run won Ted alsnog het onderdeel. Toen de deadlift en de rock lift, de “rot onderdelen” zoals Ted zelf zegt, achter de rug waren ging Ted los met bovenvermeld resultaat als gevolg! In zijn woning gelegen in 's-Gravenzande (Westland) sprak ik met Ted van der Parre (nu 50 jaar) en kijk met hem terug op een bewogen leven, van ups maar ook van downs. Een leven dat voor een belangrijk deel in het teken stond van de sterkste man sport. Tot nu toe is Ted de enige Nederlander die ooit de prestigieuze titel “Sterkste Man ter Wereld” heeft gewonnen en daar is hij, terecht, trots op. Ted van der Parre is geboren in 1956 in Amsterdam. Al in zijn eerste levensjaar verhuisde het gezin van der Parre naar Ter Heijde. Ted's vader was als politieagent werkzaam in Monster. Ted groeide op in het Westland, een belangrijk tuindergebied, vanwege de vele kassen ook wel genoemd de “Glazen Stad”. Ted van der Parre volgde de middelbare school en ging na zijn schooltijd eerst een tijdje varen. Na een aantal jaren keerde Ted terug op de vaste wal en ging werken in de kassenbouw. In die tijd legde Ted ook de basis voor zijn latere succes in de krachtsport. In zijn jeugd was Ted al heel sportief. Ted deed in wedstrijdverband aan hardlopen, zwemmen en judo. Later ging Ted ook aan powerlifting doen.

In 1980, op 24 jarige leeftijd, begon Ted met het trainen voor sterkste man wedstrijden. Zijn idool en grote voorbeeld was de Engelsman Geoff Capes. Ted had een grote bewondering voor deze man. Ted won in zijn beginjaren diverse lokale sterkste man wedstrijden en in 1981, 1982 en 1983 drie keer op rij de titel Sterkste Man van het Westland. Zijn eerste televisie optreden was in 1983 in het programma “de eerste de beste”, waarin Ted het onderdeel bakstenen tillen won van enkele andere deelnemers, met een record van 26 stenen. In 1983 behaalde Ted ook het Nederlands Kampioenschap powerlifting in de B-klasse. Vanwege zijn prestaties op sterkste man wedstrijden en in het powerlifting werd Ted in 1984 uitgenodigd om deel te nemen aan de Sterkste Man van Nederland. Ted behaalde tijdens die wedstrijd in Alkmaar een 4e plaats achter respectievelijk Kees de Vreugd (3e), Siem Wulfse (2e) en Ab Wolders (1e). Na de wedstrijd in 1984 stopte de AVRO enige jaren met het programma de Sterkste Man van Nederland.

In de jaren daarna draaide Ted naar eigen zeggen zo'n 50 tot 70 wedstrijden per jaar, kleine en grote wedstrijden, zowel in Nederland als in het buitenland, voornamelijk Engeland en Schotland. Ted was, zoals hij zelf zegt, semiprofessioneel bezig als sterkste man. Ook maakte Ted kennis met de highland games en heeft daarin, vooral in Engeland en Schotland, vele wedstrijden gedaan. In 1986 begon Ted ook zijn eigen sportschool in Monster. In die tijd leerde hij ook Gerrit Korteland kennen, die bij hem in de sportschool trainde. Gerrit Korteland werd Ted's coach en trainingsmaat en een van Ted's beste vrienden. Waar Ted een wedstrijd had, Gerrit ging met hem mee.

Het sportschoolavontuur van Ted duurde echter maar kort, in 1988 verkocht Ted zijn sportschool. In de loop der jaren groeide Ted, ook internationaal, uit tot één van de gevestigde namen in de sterkste man wereld. Ted leerde alle grote namen uit die tijd persoonlijk kennen, Jon Pall Sigmarsson, Geoff Capes, O.D. Wilson, Magnus ver Magnusson en Bill Kazmaier. Vooral O.D. Wilson heeft grote indruk op hem gemaakt: “Ik had nog nooit zo'n grote vent gezien, één bonk spier, die vent was zo verschrikkelijk sterk, dat hou je niet voor mogelijk. Die heb ik eens met één hand een auto zien optillen.” In 1989 besloot de AVRO de draad toch weer op te pakken en organiseerde na vijf jaar weer de Sterkste Man van Nederland. Ab Wolders moest in Hindeloopen zijn titel verdedigen tegenover uitdagers als Ted van der Parre en Tjalling van den Bosch. In het voorjaar van 1989 had Ted tijdens de Sterkste Man van Zuid-Nederland nog wel gewonnen van Tjalling, maar in Hindeloopen was Tjalling “heer en meester”. Ted eindigde op de 2e plaats en Ab Wolders op de 3e plaats. In september 1990, in Ameland, was het eindelijk Ted zijn moment, voor de eerste keer pakt hij de titel Sterkste Man van Nederland. Zijn grote idool Geoff Capes was die wedstrijd de scheidsrechter: “Mooier kun je het toch niet hebben?” Vanaf dat moment was het plankgas naar de wereldkampioenschappen zoals hij zelf zegt. In 1991 deed Ted voor het eerst mee aan de Sterkste Man ter Wereld die dat jaar werd gehouden in Tenerife (Canarische Eilanden). Tijdens zijn overstap op het vliegveld in Londen ontmoette hij de Oostenrijker Manfred Heuberl. Op Ted's vraag waar hij naartoe ging antwoordde Manfred dat hij mee ging doen aan de Sterkste Man ter Wereld.

”Vanaf dat moment was het plankgas naar de wereldkampioenschappen”

Ted: “Daar schrok ik toch wel even van en dacht Jezus wat een bomensjouwer.” Tijdens zijn eerste deelname aan de Sterkste Man ter Wereld behaalde Ted een 4e plaats. De IJslander Magnus Ver Magnusson werd dat jaar 1e. In 1992 werd de Sterkste Man van Nederland in Zierikzee gehouden. Daar pakte Ted voor de tweede keer de titel Sterkste Man van Nederland. In datzelfde jaar pakte Ted ook die felbegeerde titel Sterkste Man ter Wereld in IJsland. In 1993 was het echter Berend Veneberg die de titel Sterkste Man van Nederlands opeiste. Dat jaar werd Berend uitgezonden naar de Sterkste Man ter Wereld en eindigde daar op de 5e plaats.

In 1994 pakte Ted in Borculo voor de derde maal de titel Sterkste Man van Nederland en mocht zodoende weer naar de Sterkste Man ter Wereld die dat jaar werd gehouden in Sun City (Zuid-Afrika). Dat jaar werd voor het eerst gewerkt met voorronden. Ted plaatste zich, zoals verwacht, voor de finale. In de finale ging het echter op het eerste onderdeel al mis, Ted scheurde zijn kuitspier en dat betekende einde oefening. Ted eindigde op de laatste plaats. In 1995 draaide Ted nog wel een aantal mooie wedstrijden, waaronder de Manfred Hoeberl Classic in Garmich (Duitsland), waar Ted met plezier aan terugdenkt. In 1996 sloeg echter het noodlot toe. Tijdens een wedstrijd in Limburg, georganiseerd door Paul Smeets, scheurde Ted de pees van zijn biceps af. In 1996 nam Ted nog wel deel aan de Sterkste Man van Nederland. Het zou zijn laatste worden. Ted had teveel last van zijn biceps en moest jammergenoeg voortijdig de wedstrijd staken. Toch kijkt Ted met veel plezier terug op deze 16 jaar van zijn leven. Ted heeft, naar eigen zeggen, altijd met veel plezier aan de wedstrijden meegedaan, veel gezien en veel meegemaakt. Waren er dan geen “downs” in Ted's leven? Natuurlijk wel.

In al de jaren dat Ted aan de sterkste man wedstrijden heeft meegedaan was Ted ook altijd als portier werkzaam bij de in de regio zeer bekende discotheek “Hotel America” in Hoek van Holland. Tot deze discotheek anderhalf jaar geleden zijn deuren sloot en Ted werkloos werd. Maar zegt Ted: “Het leven is zoals het is, het is niet anders.” Met dezelfde nuchterheid reageert hij op de vraag of de plotselinge dood - indertijd - van O.D. Wilson en Jon Pall Sigmarsson niet als een schok kwam: “Zulke dingen gebeuren nu eenmaal.” Op dit moment geniet Ted van het leven zoveel hij kan, een leven zonder training, dat wel.

In 2003 werd Ted voor een galblaasontskening en het verwijderen van galstenen opgenomen in het ziekenhuis en geopereerd. Er traden ernstige complicaties op en even leek het er zelfs naar uit te zien dat Ted het ziekenhuis niet levend zou verlaten. Gelukkig was dat niet het geval, maar het heeft er wel voor gezorgd dat Ted het trainen vaarwel moest zeggen. De liefde voor de sterkste man sport is echter nog steeds aanwezig. “Dat zal nooit verdwijnen”, zegt Ted zelf!

Zydrunas Savickas begint het nieuwe seizoen goed!
Groot aantal deelnemers tijdens Nederlands Kampioenschap Bankdrukken!