Andere Sporten 

Fightclub : Legends

Sunday 01 June 2008
162
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

Ik heb u beloofd u mee te nemen op reis door “mijn” wereld en u mee te nemen naar mensen of plekken, waar u normaal niet zo snel komt. Zijn naam is wel eens gevallen in één van mijn eerdere columns en sommigen van u zullen hem wel kennen. Ook op www.mixfight. nl is genoeg over deze legende te vinden. Als u hem niet kent zou ik u graag willen voorstellen aan iemand die aan de basis stond van mijn carrière als vechter maar ook aan de bakermat stond van onze sport: freefight. Later is dit, zoals u wellicht weet, omgedoopt in MMA ofwel mixed martial arts, een mengeling van bestaande, veelal Olympische, vechtsporten. Ik heb ’t over Chris “ the strongest fighter on earth” Dolman. Chris Dolman was een van de oprichters van Rings. Samen met Akira Maeda en Dick Vrij was hij verantwoordelijk voor het ontstaan van de ultieme vechtsport. Eindelijk kon de worstelaar zich meten met de bokser, eindelijk konden we er achter komen wie de allerbeste vechter was en dus: welke vechtsport(er) is zaligmakend, het meest compleet. Eind jaren 80 werd dit monsterverbond gesloten met als resultaat dat er wereldwijd gevochten wordt in volle zalen met mooie, volwassen sponsors. Chris Dolman heeft een ongelofelijke carrière achter de rug. Kampioen bankdrukken, powerliften, worstelen zowel Sambo, vrije stijl als Grieks Romeins, Judo. Chris heeft, als één van de weinigen op aarde, ook superkampioen Wim Ruska verslagen. Daarnaast wist Chris ook de “Worldgames” in 1985 te winnen, dezelfde Worldgames waar ook Berry de Mey van Matt Mendenhall won en zich hiermee plaatste voor de Olympia, later dat jaar in België. Chris introduceerde dat jaar, 1985, de beenklem, een klem die ik in een van de volgende nummers zal demonstreren. Om het geheel waardig af te sluiten wist Chris, toen de 50 ‘lentes’ in zicht waren, het grote Rings-wereldkampioenschap in Tokio te winnen en daarmee heel Japan op zijn grondvesten doen trillen. Toen Chris 50 jaar was, kreeg ik mijn kans op eeuwige roem, althans in Japan. Chris vocht zijn afscheidswedstrijd en zijn tegenstander, een Japans kampioen, raakte een paar weken voor het afscheid “geblesseerd” en kon dus niet vechten. Ik was 30 jaar en trainde toen precies 2 jaar bij Papa Chris. De tegenstanders stonden natuurlijk niet in de rij om bij het afscheid als boksbal te fungeren en zo kwam de organisatie bij uw columnist terecht. Men wist dat ik dolgraag in Japan wilde vechten, no matter what. Hoewel, tegen Chris, mijn mentor, mijn held, trainer en bovenal voorbeeld, dat was toch slikken. Ik wist dus direct dat mijn introductie in Japan een verliespartij zou zijn. Begrijpt u mij niet verkeerd, ik twijfel nooit aan mijzelf, ik heb een onverwoestbaar zelfvertrouwen en ben rasoptimist en de voorafgaande twee jaar afzien in “Noord”, het domein van Chris, lieten daar geen twijfel over bestaan. Toch was het een moeilijke beslissing voor mij, echt een tweestrijd! Je wilt zo graag presteren, zo graag in die schijnwerpers staan en dan moet jij je vriend, trainer en voorbeeld op zijn kanisslaan.

‘je moet wel terugslaan Joop, want anders vragen de Japanners je niet voor een volgend gala!’

Want, verzekerde Chris mij, “je moet wel terugslaan Joop, want anders vragen de Japanners je niet voor een volgend gala!”. We hebben tot de ochtend voor de wedstrijd hierover gepraat en daarna bewust het contact gemeden, de pers lag op de loer. Een praatje over een afgesproken wedstrijd doet snel de ronde. Ook niet geheel onbegrijpelijk natuurlijk, we trainden met elkaar. Dat gaf natuurlijk extra druk, men mocht niet eens denken aan een showpartijtje, een makkie voor Chris. Dat werd het toch wel, ik kon gewoon niet van die beer winnen, maar een leuke anekdote wil ik toch met u delen. Jaren na ons gevecht toen Chris al in rustte was, zaten we bij Chris thuis een beetje te keuvelen en naar sport te kijken. Toen er een vechter K.O ging, bedacht ik mij opeens dat ik Chris nog nooit neer of K.O had zien gaan. Ik vroeg aan Chris hoe dat zat en hij antwoordde dan ook: “Nee, nog nooit Joop”. Er verscheen iets van een glimlach op zijn markante gelaat, het gelaat dat ik wel duizend keer, altijd in verliezende positie, aanschouwd had. Ik vroeg wat er was maar hij ontweek, breeduit lachend, mijn vraag. Na enig aandringen kwam het hoge woord eruit. Hij was ooit één keer duizelig geweest in en tijdens een partij. Hij vertelde me: “Ik vocht tegen een reus van een vent, één die vreselijk hard sloeg. Die vent sloeg zó hard op mijn kop, ik duizelde ervan”. Niets vermoedend vroeg ik: “Tegen wie vocht je dan Chris, wie was dat dan?” Chris keek me een paar seconden aan en zei: “Dat was jij Joop, jij sloeg zo hard op mijn kanis, daarmee heb jij je volgende ticket naar Japan verdiend”. Een mengeling van trots en twijfel schoot er door mij heen, hoe was dit nu mogelijk?! Chris heeft het mij niet kwalijk genomen en is aan de basis blijven staan van mijn 22 partijen in Japan, een Europese, en een wereldtitel. Natuurlijk is deze column een ode aan deze gigant maar ik hoop dat u tussen de sluier hebt doorgekeken, de sluier die ik even openhield voor u.

Tot slot, iets heel anders: op de vernieuwde site www.bodyresource. nl ben ik vaak te vinden om tips of gewoon mijn ongezouten mening te geven. Ook daar kunt u uw ideeën spuien of vragen stellen. Ook suggesties voor een volgende column in Sport & Fitness zijn welkom. §

Ik sluit af met mijn kijk op ’t leven:
Go for it!! JK.

Fightclub : Fast Defense
Fightclub : Peter Aerts