Bodybuilding 

Twee nederlandse toppers op de negentiende editie van de ironman 2008

Sunday 01 June 2008
143
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

In het weekend van 15 t/m 17 februari werd voor de 19de keer de Ironman Pro georganiseerd in California. Dit was echter het eerste jaar dat John Balik (de promotor en publisher van Ironman Magazine) de Ironman niet in Pasadena maar in downtown L.A. organiseerde, een keuze die bij velen in eerste instantie niet in goede aarde viel maar uiteindelijk toch de juiste bleek te zijn. De wedstrijd en expo werden in het gloednieuwe convention centre in hartje Los Angeles gehouden. Deze locatie bood de mogelijkheid tot een veel grotere expo dan de voorgaande jaren, waardoor de aantrekkingskracht op de bezoekers vele malen groter was. Aan het einde van het weekend bleek het de best bezochte Ironman Pro ooit te zijn geweest. De Ironman Pro staat als wedstrijd altijd hoog aangeschreven en er staan dan ook altijd veel top profatleten op het podium en ook dit jaar was dit het geval. Namen als David Henrie, Troy Alves, Silvio Samuel, Phil Heath, Toney Freeman en nog 27 andere toppers zouden gaan strijden om de felbegeerde titel. Dit jaar was het echter de eerste keer dat er weer twee Nederlanders op dit podium zouden staan: Khalid Almohsinawi en Neset Icli, die zijn profdebuut maakte. Beide atleten lieten vóór, tijdens en na de wedstrijd een geweldige indruk achter en zij kregen dan ook veel complimenten van juryleden en gevestigde namen (o.a. begeleiders en fotografen) in de sport.

Op vrijdag startte de expo en de introductie van alle atleten aan het publiek. Alle atleten werden een voor een naar voren geroepen. Zij werden gewogen en ze konden zich voorstellen of alvast laten zien aan het publiek. Een aantal atleten hield zich erg stil terwijl anderen de microfoon pakten en iets over zichzelf vertelden. Ook waren er atleten die hun beste spiergroep lieten zien aan de juichende menigte. Tijdens de weging bleek al snel dat verschillende kalibers op het podium naast elkaar zouden staan. Met 290 pond (zo`n 132 kilo) was Toney Freeman de zwaarste atleet. De lichtste atleet was de Italiaan Kenny Jones met slechts 175 pond (79,5 kilo). Necet maakte zijn debuut met een mooie 258 pond (117,5 kilo) en Khalid met 203 pond (92,5 kilo). Khalid woog op zijn laatste profwedstrijd in mei nog 198 pond en kwam dus met vijf pond meer massa het podium op.

Op zaterdag was het dan eindelijk zover: 33 profatleten kwamen één voor één het podium op en lieten in twee minuten hun beste poses (inclusief de verplichtte) zien. Uiteraard ging de zaal uit zijn dak wanneer er massamonsters als Gustavo Bardell, Will Haris en Toney Freeman het podium op kwamen. Het publiek werd echter stil van verbijstering toen Phil Heath het podium op kwam. Phil was uiteraard al favoriet bij de meesten omdat hij slechts vier profwedstrijden had gedaan en er daar al drie van had weten te winnen. Toch was er ook een soort afwachtende houding omdat er vorig jaar tijdens de Arnold Classic ook hoge verwachtingen waren die niet waargemaakt konden worden. Phil was toen simpelweg nog te klein om met de ‘big guys’ te kunnen strijden. Phil, ook wel ‘the gift’ genoemd, wist dit keer met meer dan 15 pond pure kwaliteit spiermassa het podium op te komen en iedereen in een oogblink te verslaan. De strijd om de eerste plaats bleek dan ook al gestreden te zijn.

Phil had vorig jaar al een kwalificatie voor de Olympia maar had deze hij niet benut omdat hij nog aan zijn fysiek wilde werken en dat is hem zeker gelukt. De hoeveelheid spiermassa die hij op zijn bovenlichaam had weten op te bouwen in deze 12 maanden was echt gigantisch. Zijn armen waren kolossaal geworden en verschrikkelijk mooi gelijnd. De verhouding bicep tricep was precies goed hoewel in verhouding met zijn lats misschien net iets te groot. Zijn schouders en rug waren enorm verbeterd wat zijn algehele fysiek en symmetrie zeker ten goede kwam. Toch zou hij nog iets meer schouderwijdte mogen hebben omdat deze bij hem iets gedrongen overkomt. Phil toonde tijdens zijn quaterturns niet heel erg hard maar tijdens het poseren trok dit gelukkig helemaal weg en liet hij zien hoe scherp hij was. Phil was een terechte winnaar die de check van $15.000,- in ontvangst mocht nemen en tevens de publieksprijs kreeg van $500.

Op de tweede plaats kwam Gustavo Badell en ik moet eerlijk zeggen dat dit voor mij een klein beetje als een verrassing kwam, mede doordat er vooraf aan deze wedstrijd werd gezegd dat ze meer zouden gaan kijken naar de atletische atleten. Eerlijk is eerlijk: Badell is een blok massa en niet echt atletisch. Gustavo kwam ook een stuk minder hard dan dat we van hem gewend zijn maar toch was hij qua fysiek wel goed vooruit gegaan. Zijn taille oogde iets smaller, misschien mede omdat hij niet zo knetterhard was. De Freakin’Rican was groter dan ooit en hiermee wist hij vriend en vijand te verrassen. Waarschijnlijk was Gustavo niet zo hard omdat hij alles op de Arnold Classic wil geven. Gustavo is trouwens een echt podiumdier dat altijd de puntjes op de i zet. Zijn poseerroutine was geweldig, hij maakte een persiflage op alle toppers van vroeger en zette daarmee de zaal volledig op zijn kop. Moe El Moussawi was toch wel de grootste verrassing deze wedstrijd. Wat een mooie fysiek heeft deze atleet. Mooie ronde schouders en smalle taille en een goeie outsweep op zijn benen. Moe was  echt keihard zonder zijn massa te verliezen. Hij toonde goed vol en rond en liet dan ook absoluut een goed visitekaartje achter. Toch waren er velen, waaronder ik zelf, die de derde plaats liever naar Silvio hadden zien gaan die in de eerste twee rondes voor stond op Moe maar later punten verloor.

Silvio Samuel is een kop kleiner dan Moe en weegt 20 pond minder waardoor je toch krijgt dat er appels met peren vergeleken worden. Silvio heeft een fabelachtige fysiek. Zijn spierrondingen zijn de beste van de line up. Hij weet zich iedere wedstrijd weer te verbeteren, zeker sinds hij een andere trainer heeft (Charles Glass). De verhoudingen tussen boven- en onderlichaam worden steeds beter, al zou hij nog iets meer massa op zijn schouders mogen hebben om zijn gigantische ronde benen beter in balans te brengen. Silvio had tijdens de pre-judging nog iets te veel vocht bij zich waardoor hij niet maximaal uit de verf kwam maar tijdens de finale was dit weg, helaas was te laat. Hij werd vierde en de teleurstelling was duidelijk op zijn gezicht af te lezen.

Johnnie Jackson was in een shape waar hij al een tijd niet meer in was geweest al denken velen dat hij nog veel beter zou kunnen. Ook Johnnie hield net als een aantal andere atleten behoorlijk wat vocht vast maar was in goede vorm. Zijn benen waren een stuk verbeterd waardoor de X vorm in zijn fysiek beter over kwam. Johnnie heeft hele grote trapezius waardoor de rondingen van zijn schouders bijna geheel in het niet vallen. Hierdoor komt hij dan ook vrij gedrongen over in zijn bovenlichaam. Johnnie heeft een hele dikke, gespierde, goed ingevulde rugpartij waar weinig van de atleten aan kunnen tippen. Johnnie werd voor zijn progressie beloont met een vijfde plaats.
Zoals ik al schreef is de Ironman een wedstrijd waar veel topatleten aan meedoen en uiteraard kan niet iedereen in de top vijf eindigen. Toch was er een atleet die eigenlijk wel zeer teleurstelde, namelijk Toney Freeman. Toney, die vorig jaar de hele Ironman domineerde met zijn fysiek, was nu eigenlijk maar een schaduw van zichzelf. Uiteraard heeft de ‘X-man’ met zijn 290 pond genoeg massa in huis maar hier miste hij de hardheid en de scherpte. Toney werd hiervoor direct afgerekend en in plaats van zijn titel te verdedigen moest hij genoegen nemen met een achtste plaats.

De Nederlandse atleten die aan deze wedstrijd deelnamen eindigden op een 13de en 17de plaats. Necet Icli liet hier tijdens zijn Pro-debuut een geweldige indruk achter. Zijn spiermassa was geweldig en hij was de vasculairste van de line-up. Tijdens het opwarmen, achter de schermen, waren er dan ook veel mensen behoorlijk onder de indruk van hem maar niet alleen achter de schermen kreeg hij veel positieve geluiden te horen. Toen Necet de eerste ronde het podium opkwam voor zijn twee minuten verplichtte poses, hoorde je de zaal reageren. Necet is behoorlijk compact en indrukwekkend.

Het was jammer voor hem dat hij niet vaak in de call outs geroepen werd waardoor hij niet verder kwam dan een 17de plaats. Khalid Almohsinawi wist met zijn keiharde fysiek wel de aandacht naar zich toe te trekken en werd dan ook vrij snel naar voren geroepen. Hij werd vergeleken met mannen als Toney Freeman, Troy Alves, David Henrie en King Kamali en dat zijn toch geen kleine namen om mee vergeleken te worden. Uit deze call out was hij de hardste en de droogste. Met nog iets meer massa op zijn frame en meer lijnen in zijn triceps en hamstrings gaat hij het deze mannen nog heel moeilijk maken. Volgens kenners zou hij dit jaar nog zijn eerste profwedstrijd kunnen winnen in de klasse

Plaats naam gewicht
     
1. Phil Heath* 240 pond
2. Gustavo Badell* 255 pond
3. Moe Elmoussawi* 239 pond
4. Silvio Samuel*  222 pond
5. Johnnie Jackson* 236 pond
6. Desmond Miller 260 pond
7. Eddie Abbew 273 pond
8. Toney Freeman 290 pond
9. Troy Alves 222 pond
10. King Kamali 263 pond
11. Will Harris N/A
12. David Henry 203 pond
13. Khalid Almohsinawi 203 pond
14. JoJo Ntiforo 240 pond
15. Ray Arde 220 pond
17. Neset Icli 258 pond
17. Paul Baker 270 pond
17. Dragan Paunovic N/A
17. Mehmet Yildirim 248 pond
17. Vincent Liu 210 pond
17. Ken Jones 175 pond
17. Jimmy Canyon 200 pond
17. Armin Scholz 279 pond
17. Gian Enrico Pica 250 pond
17. Sergey Ogorodnikov 278 pond
17. Rusty Jeffers 240 pond
17. DeShaun Grimez 240 pond
17. Alfonso Rio 276 pon
17. Omar Deckard 260 pond
17. Rodney Davis 256 pond
17. Troy Brown 241 pond
17. Nathaniel Wonsley 225 pond
  Best Poser: King Kamali  
  * Qualifies for the 2008 IFBB Mr. Olympia.  
tekst en foto’s: Mascha Tieken
archief S&F 146
Protesten
Het nieuwe jaar in met behulp van oerkrachten.