Bodybuilding 

POSEREN EEN VAK APART

Sunday 07 April 2019
103
  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest

HET LIJKT ZO SIMPEL…

Jaren geleden woonde ik een lezing bij van een destijds bekende sportfysiologe, wier naam mij ontschoten is. Zowaar, ook bodybuilding kwam zijdelings aan de beurt. Mevrouw was er kort over: ‘Ja, kijk dat is natuurlijk geen intensieve inspanning, ze staan daar maar gewoon een beetje mooi te zijn. Als je dat ten minste mooi wilt noemen.’ De dame in kwestie was zelfs voor een visueel gehandicapte in een kolenmijn met een donkere zonnebril op niet mooi te noemen, maar daar gaat het hier niet om. Ik vroeg haar beleefd, nadat ik mijzelf als bodybuilder had voorgesteld, of ze wel eens al haar oppervlakkige spieren voor langer dan tien seconden en meerdere malen achtereen maximaal had aangespannen. Om de één of andere reden beschouwde zij dit als een indiscrete, zelfs intieme vraag. Wat heet intiem, ik had het immers over oppervlakkige spieren. Hoe dan ook, ze sloeg een fysiologische zijweggetje in en het poseren op een bodybuildingwedstrijd dreef weg met de mist. Diezelfde dikke mist waarin ik de arrogante uitspraak en hautaine air van die betreffende dame overigens ook graag had zien verdwijnen. Ja, ze wist niet beter, want ‘het lijkt zo simpel’. Poseren tijdens een wedstrijd is echter enkele megamijlen verwijderd van even je spieren aanspannen na een workout.

Ik heb over de hele wereld gejureerd en geloof me, over de ganse aardkloot worden dezelfde fouten gemaakt. Beginnen we met de voorbereiding. Nog altijd beschouwen veel bodybuilders het vrije poseren (in een aantal Afrikaanse landen Dance Pose genoemd) als belangrijker dan de verplichte poses en ze steken daar ook meer tijd in om te oefenen. Fout dus, want bij de verplichte poses wordt tachtig tot negentig procent van de uitslag bepaald.


WERELDWIJDE FOUTEN

Nog steeds wordt een aantal basale fouten gemaakt. Bij de beschrijving hiervan  streef ik niet naar volledigheid en schrijven over het gebruik van verboden middelen zal ik voor de afwisseling uit alle macht trachten te vermijden. Soms echter zullen enkele potentieel levensgevaarlijke handelingen niet onvermeld blijven. We onderscheiden:

  • De voorbereiding op de wedstrijd, inclusief die belangrijke uren en minuten vóór de wedstrijd.
  • Tijdens de wedstrijd.

 

Voorbereiding

Let wel: voorbereiding op het poseren en dat is: bij de meerderheid der juryleden een beeld van relatieve fysieke perfectie op trachten te roepen. Je training en voeding laat ik er dus bijna buiten, ware het niet dat (vooral in derde wereld landen) het depleren en opladen van glycogeendepots óf helemaal niet toegepast wordt, óf dat men het op de dagen vóór de wedstrijd laat aankomen, zonder het ooit uitgeprobeerd te hebben. Er bestaan echter individuele verschillen in de snelheid waarmee een atleet of atlete de depots ledigt. Verschillen die níet aan een verkeerd trainingsschema voor het ‘leegtrainen’ van de depots te wijten zijn.

Hetzelfde geldt voor het opladen. De één heeft twee dagen nodig, de andere haalt het in krap 72 uur. NB: ook hier afgezien van wat voor voeding in welke hoeveelheid en in hoeveel maaltijden (eetmomenten) er voor het laden gegeten wordt. Wacht met dit depleren en laden dus niet tot de dagen voor de wedstrijd, oefen er mee en krijg zo een indruk van de tijd die jij voor beide processen nodig hebt. Wie al langer aan wedstrijden doet en glycogeen laden heeft toegepast, heeft die proefperiode in principe niet nodig.

 


POSEREN

Tijdens je wedstrijdvoorbereiding moet je dat uiteraard ook doen, je zo goed mogelijk voorbereiden op de wedstrijd die wordt uitgevochten met poses, waarbij het zwaartepunt op de verplichte poses ligt. Deze moeten dus minimaal tweederde vullen van de tijd die je voor poseren uittrekt. Hoe dichter naar de wedstrijd toe, hoe meer. Houd er rekening mee dat je in staat moet zijn circa tien seconden optimaal aan te spannen en dat meerdere malen achtereen. Nog steeds zie je dat zelfs topamateurs tijdens de vergelijkingen spieren laten ontspannen.

 

ZOUTLOOS?

In Kenia stortte eens een atleet van het primitieve plankenier dat als podium dienst moest doen. Maar scherp dat ie was! Helaas een soort definitie die ik liever de ‘anorexia look’ noem. Meer draderig dan musculair. Hij werd ijlings gereanimeerd en kreeg een beker van een ondefinieerbare kruidendrank te drinken. Bij navraag bleek dat de genoemde bodybuilder in Kenia drie weken zoutloos was geweest en bovendien twee uur vóór de wedstrijd het beruchte diureticum Lasix® genomen had. Ik ga niet in op de elektrolytenbalans, noch op het potentieel levensgevaarlijk zoutloos gaan en plaspillen nemen. Maar zie wel die ene wellicht levensreddende opmerking over kalium (potassium) in de volgende alinea. 

Een ander verschijnsel waar je vlak vóór de wedstrijd vaak mee te maken krijgt, is kramp. Nee, ik verwijs hier niet direct naar natrium, kalium en diuretica. Kramp kan ook ontstaan door overprikkeling met adrenaline, je ‘vlucht- of vechthormoon’. Als je bokst of bij om het even welke andere sport (darts, sportschieten en biljarten uitgezonderd), heb je die uitstoot uiteraard ook, maar dan is het tijd voor actie en daar heb je het nou net voor nodig. Doordat er afgezien van wat oppompen en proefposes, aanvankelijk weinig inspanning verricht wordt (hoe mentaal inspannend die laatste uren voor je line-up ook zijn), geeft het hormoon in betrekkelijke rust zijn signaal af aan één of meer spieren met als gevolg zeer pijnlijke kramp. Als tegenbuigen, oftewel met handkracht de antagonist krachtig aanspannen niet werkt of niet langer dan enkele seconden verlichting geeft, laat de atleet of atlete dan bouillon drinken. Coaches zouden een thermosfles hiervan moeten meenemen voor noodgevallen en drank wordt vlugger opgenomen dan die brokjes die van een bouillonblokje worden afgeknabbeld. Als ook dat niet het gewenste resultaat oplevert, komen benzodiazepinen als Diazepam (vijf milligram) en Lorezepam (twee milligram) in aanmerking. Ik geef toe, het is een zwaktebod, maar beter en veiliger dan spierontspanners als Ledermycin en Baclofen. Nadeel van benzodiazepinen is dat men er wat minder gemotiveerd van kan worden. Rustiger, zou je ook kunnen zeggen, als je het van de positieve kant benadert. ‘Onverschilliger’, wanneer je er uit de negatieve hoek tegenaan kijkt.

 

 

Uitgaande van het gegeven dat kalium water vasthoudt ín de cel en natrium erbuiten, geeft men bij kramp wel kaliumtabletten, daarmee in bepaalde gevallen de onbalans tussen de elektrolyten zelfs nog versterkend. Onlangs hoorde ik over iemand die in plaats van tabletten, kaliuminjecties wel effectief leek te vinden. Effectief? Ja, dat vinden ze in die staten van Amerika waar de doodstraf per injectie wordt uitgevoerd ook: de stof die uiteindelijk het hart doet stilstaan, is een kaliumoplossing.

 

OPPOMPEN

Hierbij wordt vaak overdreven. Ideaal is als je de echte pomp voelt opkomen tijdens het poseren, niet te vroeg. Een beetje, net voldoende, basisspanning opbouwen met handdoek of elastieken banden is voldoende. En nooit, maar dan ook nooit de benen oppompen, het gevaar dat de definitie grotendeels bijna letterlijk verwatert, is zeer reëel. Dan kun je net wel een beetje extra massa in je benen hebben gepompt, als de groeven, tussen vastus lateralis en medialis niet diep genoeg zijn, win je daar geen wedstrijden mee.

 

TIJDENS DE WEDSTRIJD

We gaan ervan uit dat je perfect gebruind, zonder storende glimplekken van de olie, het podium opkomt. Wat achter de coulissen kan gebeuren, gebeurt ook op het podium. Kramp, trillerigheid, faalangst, duizelingen… Loop niet te vaak van het podium af om assistentie bij je coach te zoeken. De jury ziet je niet over het hoofd maar terwijl je heen en weer loopt, kun je niet laten zien hoe goed je bent. Denk erom dat niet alleen de vergelijkingen beslissend kunnen zijn. Stel dat de kandidaten voor de vijfde en zesde plaats elkaar nauwelijks ontlopen. Je ziet dat later aan de varianten jurylijst, waarin de keuzes per jurylid één plek kunnen verschillen. Realiseer je dat voor de jury voortdurend zichtbaar bent. Dus ook als je niet in de vergelijking staat, maar evenzo in de line up. Het twijfelende jurylid kijkt… en daar sta je… blik naar beneden gericht… beetje in elkaar gezakt bovenlijf en geen basisspanning (tense) over je lichaam. Dat kan nou net het verschil tussen een vijfde en zesde plaats betekenen bij dat ene jurylid. De wedstrijd is nooit voorbij voor de prijsuitreiking.

Een andere veelvoorkomende fout is het zich zo concentreren op de bovenarmen bij een dubbele biceps, dat de benen niet optimaal aangespannen worden, zoals zou moeten. Ook dat kan je een plaats kosten als de kwaliteit van de deelnemers dicht bij elkaar ligt. Hetzelfde geldt bij de dubbele biceps rugzijde. Deze toont het grootste aantal spieren tegelijkertijd en kan mede daardoor een beslissende pose zijn, zeker als de deelnemers dicht bij elkaar in het veld staan. Het niet voldoende tonen van de alle oppervlakkige rugspieren, doet de dubbel biceps, rugzijde er voor jou niet goed uitkomen. En tenslotte: kijk niet als een verliezer, dan gaan je schouders hangen en je straalt geen kracht meer uit. Bodybuilding: zo simpel is het niet.

Met dank aan: www.cirocredendino.com
Peter van der Zon
foto’s Erik v/d Broek
archief S&F 165
Gevonden: Beste Eyelash Serum OOIT!
Recept: Vietnamese salade met rode ui